لطفا این تیکه رو با این پیش زمینه بخونین که من اصلا ادعای شاعری ندارم(اونم با وجود دارشانا در کنارم!!!)

تو نیز روزی لبخند خواهی زد

 به زمین

به آسمان

به  هوا که حس خوبت

آنرا صد چندان زیبا کرده

چه آفتابی باشد ،چه بارانی چه حتی گرفته

و لبخندت جلوه ای دیگر خواهد بخشید

به چشمانت

به نگاهت

و به هر آنچه که بر آن مینگری

چه گل باشد،چه عکس،چه مجسمه....

 عکس از خودم

خوب خیالم راحت شد!همین چند وقت پیش به دوست جونم گفتم به خاطر پارادوکس های شدیدی که دارم گاهی حس میکنم دو شخصیتی شده ام.مثلا لذت بردن از چیزی که شدیدا حس میکنم وقت تلف کردنه....یا بدجورتشنه ی تجربه چیزی بودن که میدونم چطوریه!حالا تو این کتاب خلاقیت که دارم میخونم چیزی منو از اوج نگرانی به اوج خود شیفتگی رسونده!

خلاقیت یک ابتذال حیاتی ،یک ثبات تخدیر کننده،یک آغاز مکرر ، یک آزادی منضبط، یک خودخواهی سخاوتمندانه، یک شگفتی غیر منتظره ،یک تعجب آشنا ،یک شادی مشکل ،یک قمار قابل پیش بینی،یک تبلور زود گذر،یک اختلاف متحد کننده ،یک انتظار معجزه آسا،یک اعجاب عادت شده،یک توازن دیمی،یک فاش سازی طبق عادت،یک ارضا کنده پرتوقع است.

(ژرژ-ام-پرینس)

میگم خوبه در راستای خودشیفتگی امشبم برم یه کارتhappy new year همواسه خودم بفرستم!

ولی من باور دارم لیلی همانقدر زیباست که خود تصور دارد...

اوست که مجنون را به آنچه خود باور دارد متقاعد ساخته.....

از ایران درودی

به نرخ یک آواز ساده خواهی خرید

یک امشب نخواب و بر بام ِ باد برآ.......

(سید علی صالحی)