من خوشبختم!من خوشبختم؟
تفاوت تنها در لحن خواندن نیست...تفاوت در آن پیچ و خمی است که حتی ایستایی ِ !را میلغزاند و تبدیلش میکند به؟
به سادگی وجود تردید،در کوتاهی یک چشم باز کردن اتفاقی می افتد.....
اما دوست دارم جرات پرسیدن این سوال همیشه با من باشد.
دوست دارم در آن تردید بد و آزارنده ،راهی ،چراغی ،چیزی بیابم.از آن چراغها که بیشتر گرما میبخشند تا نور...تا به هر چیز ساده چنان بتابد که جلوه اش حتی از خودش زیباتر باشد....
خدایا....لذت های کوچک زندگی را در نظرم حقیر نکن.
کیست که سکوت اتاق را میشکند؟
کیست که پر حرفی میکند؟
آه،او یک گل سرخ است!!
کریستین بوبن
